เมื่อก่อนฉัน ไม่รัก “แม่”  และ ฉันไม่ชอบ “วันแม่”
แม่ก็คือแม่ ไม่ได้พิศวาส อะไรมากมาย
เพราะ แม่ไม่ชอบอยู่บ้าน แม่ชอบไปเล่นไพ่
แม่ไม่ให้ฉันไปเที่ยวไหน แม่ก็ให้ฉันเลี้ยงน้อง
แม่ให้ฉันทำงานบ้านเอง หาข้าวกันเอง
ฉันรู้สึกว่า แม่ไม่สนใจฉัน

จนกระทั่ง วันหนึ่ง…

ฉันทะเลาะกับแม่ ชั้นต่อว่าแม่ เรื่องที่แม่ไม่อยู่บ้าน เอาแต่ไปเล่นไพ่  

แม่ร้องไห้  ฉันร้องไห้ แล้วแม่ก็ไม่พูดอะไรอีกเลย…

ฉันเสียใจมาก ที่ทำให้แม่ร้องไห้

บาป ที่หนักที่สุดอย่างหนึง ก็คือ การทำให้พ่อแม่ ร้องไห้

แต่… ฉันก็ทำมัน T_T

                                        แม่ของฉัน

จากวันนั้นถึงวันนี้  ฉันรักแม่มากขึ้น และมากขึ้นทุกวัน
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร?   และทำไม?
ฉันรู้เพียงว่า สิ่งที่แม่ให้ฉัน “ทำเอง” ทุกอย่างเรื่องงานบ้าน
มันทำให้ฉันดูแลตัวเองได้ ดูแลคนอื่นได้ ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนหรืออยู่กับใคร
มันทำให้ฉันเป็นมีระเบียบวินัย รู้จักผิดชอบชั่วดี
มันทำให้ฉันเป็นคนรักพี่น้อง รักครอบครัว และรักบ้าน
วันนี้ ฉันรักแม่ คิดถึงแม่ และเป็นห่วงแม่ เสมอ

ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลก
ได้โปรดคุ้มครอง ปกปักรักษา แม่ของฉัน
อย่าให้แม่เป็นอะไร อย่าให้แม่ไม่สบาย และอย่าพรากแม่ไปจากฉัน
เพราะฉันยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณของแม่
ตอนนี้ฉันกำลังทำ และจะทำให้ดีที่สุด ได้โปรด

“ม่าม้า”  ต่ายรักม่าม้า

มีคนบอกว่า เขียนแต่งมัน บ้า… เห็นด้วยคะ -*-
เมื่อคืน อุตสาห์ อดตาหลับขับตานอน เพื่อจะอ่านให้จบ
พี่….คะ  มันบ้า จริงๆ คะ

 ชื่อหนังสือ : กังฟู จอมยุทธ์หลุดโลก
 หมวด : วรรณกรรม — เรื่องสั้นแปล
  ผู้แต่ง: Giddens
  ผู้แปล : โจอี้ ตงฟาง
  จัดพิมพ์โดย : สนพ.มติชน

อ่านจบแล้วไม่รู้ว่า ใครบ้ากว่ากัน ระหว่างคนเขียน กับ เรา
5 5 5

ฝนตก  เย็น    ดี
ฝนตก  เปียก  ไม่ดี

 รู้สึกไหมว่า เวลา “ฝนตก” มักจะเหงา เศร้า และหงอย  ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น
เพราะ น้ำฝน เหมือน น้ำตา  เพราะ ท้องฟ้า เป็นสีเทา

ฝนตก  ได้ทำนา     ฝนตก   เลี้ยงปลาได้
ฝนตก   มีป่าไม้     ฝนตก   ดีจะตาย    อยากให้ฝนตก

                                                                            ฝนตก    น้ำท่วม

ฝนตก    ผ้าไม่แห้ง

     ฝนตก        ถนนลื่น